Ladder van laden

Privaat laden waar het kan, publiek waar het moet

Publieke ruimte is schaars en moet optimaal worden benut. Daarom zet de overheid in op het stimuleren van inwoners en bedrijven om zoveel mogelijk laadinfrastructuur in de private ruimte te organiseren. In dit kader spreken we ook wel van ‘de ladder van laden’: privaat laden waar het kan, publiek waar het moet.  

Laden op privaat terrein

Uitgangspunt is dat laadinfrastructuur zoveel mogelijk op private grond wordt gerealiseerd. Dat wil zeggen: grond in eigendom van een private partij die voor een specifieke groep mensen opengesteld is. Denk aan de eigen oprit bij een woning, of een parkeerplaats van een bedrijf. De plaatsing en exploitatie van laadpalen wordt in dit geval georganiseerd en gefinancierd door de eigenaar van de grond. 

Laden op semipubliek terrein

Is op een bepaalde plek privaat laden niet mogelijk, bijvoorbeeld in een wijk met veel woningen zonder eigen oprit? Dan gaat de voorkeur uit naar laadinfrastructuur op semipublieke grond: in privaat eigendom, maar publiek toegankelijk. Daarbij kan gedacht worden aan laadpalen bij tankstations of supermarkten, in parkeergarages of langs de snelweg.  

Laden in de publieke ruimte

Pas als privaat of semipubliek laden niet te realiseren valt, is de overheid aan zet om in de publieke ruimte laadinfrastructuur te organiseren. Meestal in de vorm van reguliere laadpalen die je tegenkomt in woonwijken. Als gemeente heb je hierin een cruciale rol. Uiteraard plaatsen gemeenten zelf geen laadpalen; dit wordt veelal uitbesteed aan gespecialiseerde marktpartijen (CPO’s).  

Stimulerend beleid

De ladder van laden is van toepassing op zowel reguliere laders als op snelladers. Door de ladder te hanteren zorgen we ervoor dat publieke middelen alleen dáár worden ingezet waar dit het meest nodig is. Voor het laden op private grond voert de overheid wel stimulerend beleid, bijvoorbeeld in de vorm van subsidies en informatiecampagnes.